viernes, abril 18, 2008

Vida y muerte , muerte y vida.

Dibujo: Luis Royo.

"No basta con pensar en la muerte, sino que se debe tenerla siempre delante. Entonces la vida se hace más solemne, más importante, más fecunda y alegre."

(Stefan Zweig)

Hace muy poco escuchaba una preciosa poesía de Rosalía en la voz de Luz Casal : "Negra sombra".
Como dice el poema, como si se estuviera mofando de mí , la muerte llamó a mi puerta, pero yo la mantuve cerrada. Su visita, lejos de atemorizarme, me vino a recordar las cosas que realmente importan en la vida.

7 Comments:

At 10:31 PM, Blogger Silvia said...

Negra sombra (gallego)


Cando penso que te fuches,
negra sombra que me asombras,
ó pé dos meus cabezales
tornas facéndome mofa.

Cando maxino que es ida,
no mesmo sol te me amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.

Si cantan, es ti que cantas,
si choran, es ti que choras,
i es o marmurio do río
i es a noite i es a aurora.

En todo estás e ti es todo,
pra min i en min mesma moras,
nin me abandonarás nunca,
sombra que sempre me asombras.

(Rosalía)

Negra sombra (castellano).

Cuando pienso que te fuiste,
negra sombra que me asombras,
a los pies de mis cabezales,
tornas haciéndome mofa.

Cuando imagino que te has ido,
en el mismo sol te me muestras,
y eres la estrella que brilla,
y eres el viento que zumba.

Si cantan, eres tú que cantas,
si lloran, eres tú que lloras,
y eres el murmullo del río
y eres la noche y eres la aurora.

En todo estás y tú eres todo,
para mí y en m misma moras,
ni me abandonarás nunca,
sombra que siempre me asombras.

Besos

 
At 12:51 AM, Blogger Aldabra said...

¡¡vaya mal trago!!... pero siguiendo el comentario a tu post anterior "no hay mal que por bien no venga"...

aunque el susto ha sido mayúsculo, pensar que podrías haberte muerto te recordará constantemente que cada día que vivimos es un regalo en muchos aspectos, aunque a veces no nos demos cuenta de ello...

bicos,
Aldabra

 
At 11:38 AM, Blogger Silvia said...

aladabra: es verdad, y esta experiencia me ha servido para aferrarme mucho más a la vida. Un abrazo grande

 
At 8:43 PM, Blogger Clarice Baricco said...

No es fácil dar vuelta atrás con relación a la muerte pero lo vale.
La fuerza por delante.
El poema es intenso.

Recibe mi cariño soleado.

 
At 2:13 PM, Blogger saruxia said...

Jo pobrecina :***

q bonito!! tú eres muy fuerte :) ánimo! todo va bien ;)

tengo ganillas d verte..

tqm!!!

 
At 7:44 PM, Anonymous carlos martinez said...

Vengo después de demasiado tiempo y me encuentro con esto.
Y me entristezco por saber que has estado al borde, pero sobretodo por saber como has estado. Y si has podido necesitar algo que yo haya tenido y no haya estado. Lo siento si ha sido así.
Lo otro, lo de estar en uno u otro lado depende de cada uno. Para mi no tiene la menor importancia porque siempre tengo hechas las maletas, pero se que a todo el mundo no le sienta lo mismo. La diferencia es que yo puedo acompañar siempre con serenidad y no afectado por la importancia que todos le dan al asunto.
Para aferrarte a la vida cuenta también conmigo para lo que gustes mandar. Un abrazo muy fuerte.
http://mishuevos.blogia.com/

 
At 11:41 AM, Blogger Silvia said...

Clarice: muchas gracias. La verdad es que después de esta experiencia he vivido la vida mucho más intensamente, consiguiendo no darle importancia a pequeñas tonterías. Me ha hecho madurar, si cabe, un poco más.
Abrazos soleados también para ti.

Sara: yo también tenía muchas ganas de verte. Qué bien que tenemos este puente para volver a estar juntas. Tk mucho :****

Carlos: muchas gracias :), te agradezco tus palabras y tu apoyo. No te preocupes porque desde el primer momento tomé la situación con mucha serenidad y actué con madurez. En pocos segundos llamé a guardia y protección civil, y aunque tuve que estar en casa de unos compis unos días, ya por fin todo está arreglado. Por una parte fue una suerte que yo estuviera en casa esa noche, porque si no mis caseros, que viven en el piso de arriba, podían haber muerto sin enterarse. Yo ahora estoy pasando por una de las mejores etapas de mi vida. Este fin de semana no he parado. Cuando estuve el domingo en el rastro en Madrid me acordé mucho de ti. Madrid, qué ciudad tan estresante, pero qué bella también.
Un abrazo grandísimo y gracias :)

 

Publicar un comentario en la entrada

Links to this post:

Crear un enlace

<< Home